قتلعام روبوسکی یکی از عریانترین نمونههای جنایت دولتی در کوردستان ترکیه و سندی ماندگار از ماهیت سرکوبگر، نژادپرستانه و فاشیستی حکومت ترکیه است. در بیستوهشتم دسامبر ۲۰۱۱، ارتش فاشیستی ترکیه با استفاده از جنگندههای پیشرفته نیروی هوایی، گروهی از کولبران کورد را در منطقه مرزی روبوسکی (اولودره) از توابع استان شرناخ بمباران کرد. در این حمله ۳۴ انسان بیدفاع جان باختند که ۱۹ نفر از آنان کودک بودند و اغلب قربانیان را اعضای یک خانواده یا خویشاوندان نزدیک تشکیل میدادند. دولت فاشیستی اردوغان، مطابق منطق همیشگی خود، این کولبران را «قاچاقچی» نامید تا قتل غیرنظامیان فقیر را توجیه کند.
کولبری نه یک انتخاب، بلکه نتیجه مستقیم سیاستهای فقیرساز، تبعیض ملی، نابرابری طبقاتی و توسعهنیافتگی تحمیلی بر کوردستان است. حکومت فاشیستی ترکیه با نابودی ساختارهای معیشتی، بستن راههای کار شرافتمندانه و نظامیسازی دائمی، هزاران انسان را به کولبری سوق داده و سپس همان قربانیان فقر را به بهانه امنیت، هدف گلوله و بمب قرار داده است. در روبوسکی، مردم ناچار شدند پیکرهای تکهتکهشده فرزندان خود را با قاطر از کوهستانهای صعبالعبور پایین بیاورند؛ تصویری که چهره واقعی دولت اردوغان و ارتش فاشیستی آن را برای همیشه در حافظه جمعی ملت کورد ثبت کرد.
با گذشت چهارده سال، حکومت فاشیستی ترکیه نهتنها مسئولیت این جنایت را نپذیرفته، بلکه با بستن تمامی مسیرهای قضایی، مانع تحقق عدالت شده است. هیچ تحقیق مستقل و شفافی انجام نشد و شکایت خانوادههای قربانیان یا بایگانی شد یا عمداً به بنبست کشانده شد. حتی حق مراجعه به دادگاه حقوق بشر اروپا نیز از خانوادهها سلب شد. سکوت و همراهی احزاب رسمی و غیررسمی ترکیه با این جنایت، نشاندهنده اجماع ساختاری نیروهای حاکم و اپوزیسیون در دفاع از ماشین سرکوب دولتی است.
برای کولبرنیوز، روبوسکی تنها یک فاجعه انسانی نیست، بلکه تبلور پیوند سرکوب ملی و استثمار طبقاتی در چارچوب یک حکومت فاشیستی است. کولبران، قربانیان نظامی هستند که سرمایه، قدرت و امنیت را در مرکز انباشت میکند و حاشیههای کوردستان را به فقر، مرگ و بیحقوقی میسپارد. تا زمانی که حکومت فاشیستی اردوغان و منطق ارتش فاشیستی ترکیه پابرجاست، روبوسکی نه یک استثنا، بلکه قاعدهای تکرارشونده خواهد بود. عدالت برای روبوسکی تنها و تنها با فروپاشی این نظم فاشیستی امکانپذیر است.
