با درودهای گرم و رفیقانه به همهی تشکلهای کارگری و تمام مبارزان راه آزادی طبقهی کارگر که بهمناسبت یکصدوچهاردهمین کنفرانس سازمان جهانی کار در شهر ژنو گرد هم آمدهاید.
گردهمائی شما تأکیدی بر ضرورت اتحاد طبقاتی کارگران سراسر جهان و يادآور این حقیقت است که آزادی طبقهی کارگر تنها بهدست خود این طبقه میسر است.
رفقای کارگر!
نظام سرمایهداری با لجامگسیختگی و يکهتازی، بهراهانداختن جنگهای منطقهای و تشدید خطر جنگ جهانی سوم تلاش دارد تا استثمار کارگران را در سراسر جهان تدوام و شدت بخشد و بار سنگین بحرانهای سرمایهداری را بر دوش کارگران و زحمتکشان بیاندازد. یک نمونەی مشخص جنگهای سرمایهداری، «جنگ چهلروزه»ای است که بر کارگران و تودههای مردم ایران تحمیل شده و احتمال ازسرگیری آن به اشکال مختلف و در آيندهی نزدیک یا دور وجود دارد. جنگ چهلروزه، یک جنگ تجاوزگرانه از سوی امپریالیسم آمریکا و رژیم اسرائیل برای تحقق اهداف سلطهگرانهی آنها در جهان و در منطقهی خاورمیانه و با هدف براندازی یا تضعیف و بەتسلیم وادارکردن رژیم جمهوری اسلامی رخ داد تا نفوذ پاناسلامیسم جمهوری اسلامی و سلطهطلبی منطقهای این رژیم را بهنفع امپریالیسم آمریکا و صهیونیسم خنثی سازند. بدينسان علاوه بر سلطهطلبی امپریالیسم آمریکا و توسعهطلبی رژیم اسرائیل در خاورمیانه، سياستهای واپسگرایانه و ضدمردمی رژیم جمهوری اسلامی، بهویژه تلاشهای این رژیم برای گسترش نفوذ سیاسی و نظامی خود در منطقه، یکی از عوامل مؤثر در تشدید تنشها و درگیریهای منطقهای بوده و جنگافروزی قدرتهای تجاوزگر را تسهیل کرده است.
طبقهی کارگر ایران زیر حاکمیت جمهوری اسلامی؛ سالهاست به درجهای غیر قابل تحمل از این بحرانها آسیب میبیند. ساختار سیاسی حاکمیت سرمایهداری ایران ابتداییترین حقوق انسانی را از کارگران و تودههای زحمتکش سلب کرده و فروپاشی اجتماعی را بهوجود آورده است. سرکوب کارگران، زنان، دانشجویان و روشنفکران، فعالان حقوق اقليتهای ملی، منع فعالیت طرفداران حقوق بشر، برقراری اختناق و سانسور، قطع اینترنت و بیخبری شیوهی عام حکومت در ایران است که با زندان، شکنجه و اعدامهای بیوقفه تحقق مییابد. تورم، فقر، گرانی، بیکاری، اخراج از کار و پايينبودن سطح مزدها، شيوههای« قانونی» و رایجی هستند که مجلس و دولت با تصویب قوانین ضدانسانی و ضدکارگری، بر زحمتکشان جامعه تحمیل میکنند. هرگونه اعتراض به وضع موجود زیر عنوان «اختلال در امنیت کشور » جرم تلقی میشود. حق تشکل و ایجاد سندیکاها و یا اتحاديههای کارگری و مبارزه برای قوانین بنیادین کار از سوی دستگاه قضائی نظام سرمایهداری جمهوری اسلامی «محاربه با نظام» تلقی میگردد که شدیدترین مجازاتها و ازجمله حکم اعدام را با خود دارد.
جمهوری اسلامی بهعنوان یکی از اعضای سازمان جهانی کار مؤظف به رعایت کنوانسيونهای بنیادی این سازمان، ازجمله آزادی تشکل و پيمانهای جمعی است. اما این رژیم هرگز تصمیمات کنوانسيونها، مقاولهنامهها و قوانین بنیادین کار را رعایت نکرده و برای آنها کوچکترین احترام و الزامی قائل نبوده است. لیکن بهرغم هشدارها و آگاهگریهای فعالان و تشکلهای کارگری مستقل ایران و جهان، نهادهای وابسته به رژیم جمهوری اسلامی مانند «کانون عالی شورای اسلامی کار» نمایندگان خود را بهجای نمایندگان مستقل و واقعی تشکلهای کارگری به کنفرانس سالانهی سازمان جهانی کار میفرستد. تأسفبار تر اینکه این افراد وابسته به رژیم و پايمالکنندگان حقوق کارگران توانستهاند حتی به عضویت هیئتمدیره و سایر کمیتهها نیز ارتقاء یابند. ازاینرو ما، بهعنوان بخشی از کارگران و تشکلهای مستقل کارگری و بازنشستگان خواهان طرد نمایندگان جمهوری اسلامی از سازمان جهانی کار و شرکت نمایندگان واقعی و مستقل کارگران در این سازمان هستیم.
مستحکم باد اتحاد طبقاتی کارگران همهی کشورها !
هفتم خردادماه ۱۴۰۵
– سندیکای کارگران نیشکر هفتتپه
– کمیتهی هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکلهای کارگری
– کارگران بازنشستهی خوزستان
– گروه اتحاد بازنشستگان
