شریفه محمدی در آذرماه ۱۴۰۲ بازداشت و در تیرماه ۱۴۰۳ در دادگاه انقلاب رشت، بدون برخورداری از دادرسی عادلانه و در یک سناریوی امنیتی ساخته و پرداختهی وزارت اطلاعات، به اعدام محکوم شد. این حکم ظالمانه در حالی صادر شد که هیچیک از فعالیتهای او جرم محسوب نمیشود و همه در خدمت طبقهی کارگر بوده است؛ چه رسد به آنکه بتوان آن را تحت عنوان مجرمانهی «بغی» قرار داد.
اگرچه دیوان عالی کشور یک بار حکم را نقض کرد، اما در بهمنماه ۱۴۰۳ همان دادگاه انقلاب -این بار به ریاست فرزند همان قاضی- مجدداً حکم اعدام صادر کرد. در نهایت نیز شعبه ۳۹ دیوان عالی کشور با وجود باقی ماندن تمام ایرادات حقوقی، حکم اعدام را تأیید نمود. شریفه محمدی حتی از حق حضور در دادگاه و دفاع حضوری از خود نیز محروم بوده است.
ما با صراحت اعلام میکنیم: این حکم ظالمانه نه مبنای قضایی دارد و نه نشانی از عدالت. تنها “جرم” شریفه محمدی دفاع از حقوق کارگران و زحمتکشان بوده است.
سندیکای کارگران شرکت واحد، ضمن اعلام همبستگی قاطع با شریفه محمدی و خانواده او، بار دیگر تأکید میکند که احکام اعدام چیزی جز ابزاری برای سرکوب و ایجاد رعب و وحشت در جامعه نیست. ما خواهان لغو کامل این مجازات غیرانسانی، به هر اتهام و بهانهای، و توقف فوری اجرای احکام ظالمانه اعدام علیه شریفه محمدی، وریشه مرادی، پخشان عزیزی و دیگر فعالان اجتماعی هستیم. کارگران و مردم تحت ستم در برابر این ظلم، بیعدالتی و چنین جنایاتی سکوت نخواهند کرد.
نه به اعدام، آزادی فوری شریفه محمدی
به امید برقراری عدالت در ایران و سراسر جهان.
چارهی کارگران و زحمتکشان، وحدت و تشکیلات است.
سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه
بیستوپنجم مردادماه ۱۴۰۴
